Ενας από τους πολλούς μύθους που κυκλοφορούν οι όψιμοι αρνητές του ευρώ είναι πως η επιστροφή στη δραχμή θα λύσει με μαγικό τρόπο τα προβλήματα της οικονομίας μας και μέσα σε σύντομο διάστημα θα μετατραπούμε στον τελευταίο παράδεισο επί της γης. Με τη δραχμή, οι συντάξεις θα φτάνουν για κάτι περισσότερο από ένα γιαούρτι και δύο φρυγανιές ημερησίως, οι μισθοί θα μας εξασφαλίζουν μηνιαίες διακοπές στα κρατικοποιημένα, δήθεν πεντάστερα, τουριστικά θέρετρα της Ρόδου και της Κρήτης (η κομματική ιεραρχία θα ξεκουράζεται στις ντάτσες της Σαντορίνης...), οι επενδυτές θα συρρέουν στα σύνορα προκειμένου να δημιουργήσουν εργοστάσια και δουλειές, οι κρατικοποιημένες τράπεζες θα χαρίζουν δάνεια και τα νησιά θα βουλιάζουν από τουρίστες που αναζητούν «souvlaki, tzatziki, bouzouki». Ταυτόχρονα θα δημιουργηθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας στον αγροτικό τομέα και θα εξάγουμε τόνους από μαρούλια, πατάτες και καρότα.

Ακόμα και τα νούμερα που παρουσιάζουν διεθνείς οίκοι για τις επιπτώσεις από επιστροφή στη δραχμή φαντάζουν ελκυστικά για αρκετούς από τους υποστηρικτές του συγκεκριμένου σεναρίου, που έχουν ήδη «παρκάρει» τα λεφτουδάκια τους στο εξωτερικό. Εκτιμάται πως η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα – πέρα από την αναστάτωση των πρώτων μηνών - θα κοστίσει σε κάθε Ελληνα περί τα 11.000 ευρώ τον πρώτο χρόνο (δηλαδή μια οικογένεια δύο εργαζομένων θα χάσει 22.000 ευρώ) και περί τα 4.500 ευρώ τον δεύτερο και τον τρίτο. Αρκετοί από όσους βλέπουν με καλό μάτι ένα τέτοιο ενδεχόμενο πρέπει να κάνουν την αφαίρεση. Θα διαπιστώσουν πως δεν θα τους μείνουν και πολλά στην τσέπη. Στην τράπεζα δεν θα μείνει τίποτα...

Οσο για την προσέλκυση επενδύσεων, τουριστών και συναλλάγματος, που θεωρείται σίγουρη από αρκετούς υποστηρικτές της δραχμής, τους προσκαλούμε να πεταχτούν για ένα ταξιδάκι στη Σερβία. Η γειτονική μας χώρα χρεοκόπησε (εξαιτίας του πολέμου), έχει δικό της νόμισμα, έχει επίσης εργατικό δυναμικό αξιόλογης ποιότητας, αλλά ούτε επενδύσεις βλέπει, ούτε τεράστια έκρηξη του αργοτικού τομέα, ούτε ανάπτυξη. Και οι Σέρβοι αγοράζουν σκόρδα Κίνας, ενώ εισάγουν αγροτικά προϊόντα τα οποία θα μπορούσαν να εξάγουν. Οι ξένοι επενδυτές και οι τουρίστες απέχουν εδώ και δεκαετίες από τη χώρα, οι συνταξιούχοι έχουν βαρεθεί να διαμαρτύρονται και ο μισθός ενός έμπειρου τραπεζικού υπαλλήλου είναι περί τα 450 – 500 ευρώ.

Γιατί δεν αναπτύχθηκε η Σερβία μολονότι η οικονομία της «μηδένισε» προ δεκαετίας όπως θα συμβεί και με μια επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή; Επειδή, όπως και στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν οι θεσμοί που θα πείσουν τους επενδυτές να τοποθετήσουν κεφάλαια. Επειδή, το πολιτικό σύστημα δε θέλει να ανοίξουν οι αγορές ώστε να συνεχίσουν να πλουτίζουν (όπως και στην Ελλάδα) οι λίγοι και εκλεκτοί. Επειδή, όπως και στην Ελλάδα, οι φίλοι και οι συγγενείς, η κομματική νομενκλατούρα και συγκεκριμένες επιχειρηματικές οικογένειες μοιράζονται τον πλούτο της χώρας και αφήνουν ψίχουλα για τους υπόλοιπους. Επειδή, όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα, το καλύτερο δυναμικό της Σερβίας μετανάστευσε. Επειδή, όπως και στην Ελλάδα, δε γίνεται ουσιαστική συζήτηση για το πως θα παραχθεί πλούτος, αλλά μόνο άγριες διαμάχες για το πως θα μοιραστούν τα λίγα δηνάρια μεταξύ των αντιμαχόμενων πολιτικών κομμάτων και των πελατών τους.

Η επιστροφή στη δραχμή πλασσάρεται ως σωτηρία από αυτούς που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα και ας υποστηρίζουν το αντίθετο. Το «reset» που ευαγγελίζονται μέσω της δραχμής δεν θα μετατρέψει τη χώρα μας σε Γη της Επαγγελίας. Οι θεσμοί θα την αλλάξουν. Και για τους θεσμούς δε γίνεται καμία ουσιαστική κουβέντα.

Ο Άγχουρος, ο γιος του Μίδα και βασιλιάς της Φρυγίας, ζήτησε να μάθει από το μαντείο πως μπορεί να κλείσει ένα βάραθρο που έχασκε και απειλούσε να καταβροχθίσει την πόλη του. Το μαντείο απάντησε πως για να κλείσει το βάραθρο πρέπει να ρίξει μέσα σ’ αυτό ό,τι πολυτιμότερο είχε. Ο ‘Αγχουρος πρώτα έριξε όλα τα κοσμήματα, μετά ολόκληρο το χρυσάφι, στη συνέχεια τα υπόλοιπα πολύτιμα αντικείμενα που είχε στο παλάτι, χωρίς αποτέλεσμα. Στο τέλος έπεσε μέσα ο ίδιος ο βασιλιάς και το βάραθρο έκλεισε αμέσως.

Τώρα διαπιστώνουν και οι πολιτικές ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων πως για να βγει η χώρα από τη δεινή οικονομική θέση στην οποία την οδήγησαν πρέπει να θυσιάσουν ό,τι πολυτιμότερο έχουν: Τα ίδια  τα πολιτικά τους κόμματα και την περίοπτη θέση που κατείχαν επί τέσσερις δεκαετίες στη διακυβέρνηση της χώρας. Επειδή, μάλιστα, αδυνατούσαν να το καταλάβουν με το καλό, οι πολίτες φρόντισαν να τους το υπενθυμίσουν στις πρόσφατες εκλογές.

Τα αποτελέσματα των εκλογών δείχνουν και κάτι άλλο, το οποίο επίσης δυσκολεύονταν να παραδεχθούν οι ηγεσίες των μεγάλων κομμάτων. Προσπαθούσαν επί δυόμισι χρόνια να λύσουν το πρόβλημα με οικονομικούς όρους όταν είναι πρωτίστως πολιτικό. Η κρίση δεν ήταν μόνο οικονομική, όπως μας την παρουσίαζαν την ίδια στιγμή που θεωρούσαν εαυτούς αναντικατάστατους και εγγύηση για την επίλυσή της. Η κρίση ήταν κυρίως πολιτική και το διαπιστώνουμε όσο περισσότερο «διαβάζουμε» τα αποτελέσματα των εκλογών.

Η πολιτική επιβίωση του δικομματισμού, εδώ και τόσα χρόνια, δεν συνδέονταν με την ουσιαστική ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, με την ενίσχυση της παραγωγικής βάσης και των εξαγωγών, με τη θεσμική θωράκιση απέναντι στη διαπλοκή. Συνδέονταν με την αξιοποίηση των δανεικών και των κοινοτικών κονδυλίων για την παροχή προνομίων και ...μετρητών στην εκλεκτή κομματική πελατεία και στους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες που είχαν κολλήσει σα βδέλλες στο κρατικό ταμείο. Τώρα, όμως, τα χρήματα τελείωσαν και δεν μπορούν οι πολιτικοί μας να αγοράζουν «πίστη και υποταγή» από τα κομματικά στελέχη και όσους άρμεγαν την ιερή αγελάδα του δημοσίου. Ούτε μπορούν να κόβουν κορδέλλες σε ακριβοπληρωμένα δημόσια έργα για να εξαγοράζουν δημοτικότητα και ψήφους.

Οι περιστάσεις άλλαξαν και η εκλεκτή πελατεία του δικομματισμού αναζητά νέους ηγέτες οι οποίοι θα συνεχίσουν να της προσφέρουν τα προνόμια που απολάμβανε επί τόσες δεκαετίες. Δεν είναι τυχαίο πως οι κερδισμένοι της εκλογικής αναμέτρησης είναι αυτοί που υπόσχονται είτε επιστροφή στην ευμάρεια του παρελθόντος, χωρίς καμία αλλαγή στο παραγωγικό μοντέλο, είτε αυτοί που, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, θεωρούν ρεαλιστικό πολιτικό στόχο τη σοσιαλιστική ουτοπία που δεν κατάφερε να δημιουργήσει ο Λένιν. Μια χώρα στην οποία θα εργαζόμαστε λιγότερο και θα πληρωνόμαστε  περισσότερο, θα έχουν επανακρατικοποιηθεί οι στρατηγικού χαρακτήρα επιχειρήσεις που ιδιωτικοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια και γενικά η ζωή θα κυλάει ωραία.

Μέχρι στιγμής, τόσο οι ηγεσίες του δικομματισμού, όσο και των επίδοξων διαδόχων του, περιορίζονται στο χάιδευμα αυτιών. Σχέδιο για την επόμενη ημέρα είτε δεν έχουν, είτε δεν θέλουν να παρουσιάσουν. Αλλά γιατί να μας νοιάζει το σχέδιο όταν θα πληρωνόμαστε τις υπερωρίες, θα έχουμε άδεια 40 ημέρες το χρόνο και θα μπορούμε να διοριστούμε στο δημόσιο;

Δημοσιεύθηκε σήμερα στην "κυριακάτικη δημοκρατία"

Με λάθος στοιχεία και άστοχες συγκρίσεις με το αμερικανικό Σχέδιο Μάρσαλ επιχείρησε προχθές η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ο Ζ. Μπαρόζο να χρυσώσει το χάπι για τους Ελληνες πολίτες. Ο ίδιος ο Μπαρόζο έφτασε μέχρι του σημείου να υποστηρίξει πως η Ε.Ε. δίνει σε κάθε Ελληνα 33.600 ευρώ βοήθειας όταν γνωρίζει πως η συντριπτική πλειοψηφία (τα 240 από τα 380 δισ. «βοήθειας» κατά την Κομισιόν) είναι δάνεια τα οποία θα κληθούν να αποπληρώσουν, με τόκο, οι ανηλεώς φορολογούμενοι μισθωτοί και συνταξιούχοι. Η συντριπτική πλειοψηφία των τελευταίων δε συμμετείχε στο φαγοπότι των τελευταίων δεκαετιών που οδήγησε στην κατάρρευση της χώρας. Τα υπόλοιπα 100 δισ. αφορούν στο «κούρεμα» των ομολόγων και 40 δισ. είναι η συνδρομή του ΕΣΠΑ και των αγροτικών επιδοτήσεων. που ούτως ή άλλως θα χορηγούνταν στην Ελλάδα.

    Αρκετοί θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την πολιτικάντικη εξαγγελία του κ. Μπαρόζο καθώς εντάσσεται στο προεκλογικό κλίμα στην Ελλάδα. Δύσκολα, όμως, μπορεί να συγχωρέσει κάποιος τις ατυχείς συγκρίσεις που επιχειρεί η Κομισιόν μεταξύ του αμερικανικού Σχεδίου Μάρσαλ και της κοινοτικής βοήθειας προς την Ελλάδα. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ελλάδα λαμβάνει 380 δισ. (εξηγήσαμε ήδη πως η πραγματική ενίσχυση είναι μηδέν αφού ούτως ή άλλως θα παίρναμε τα 40 δισ. από τα κοινοτικά ταμεία) ενώ ολόκληρο το Σχέδιο Μάρσαλ την περίοδο 1948 – 1952 ήταν 13 δισ. δολάρια. Ομως, το Σχέδιο Μάρσαλ σε τρέχουσες τιμές θα έφτανε τα 100 δισ. δολάρια. Αν το υπολογίσουμε με βάση το ποσοστό των κονδυλίων επί του ΑΕΠ των ΗΠΑ, σήμερα θα ξεπερνούσε τα 200 δισ. δολάρια.

    Η Κομισιόν υποστηρίζει πως το Σχέδιο Μάρσαλ αντιστοιχούσε στο 2,1% του ΑΕΠ στις χώρες που χρηματοδοτήθηκαν ενώ η «βοήθεια» προς την Ελλάδα αντιστοιχεί στο 177% του ελληνικού ΑΕΠ! Οι σύμβουλοι του κ. Μπαρόζο, που είχαν την ιδέα για τη σύγκριση με το Σχέδιο Μάρσαλ, γνωρίζουν πως οι αριθμοί κρύβουν την αλήθεια. Το 1950, η αμερικανική βοήθεια κάλυψε το 50% του ελληνικού ΑΕΠ όπως αναφέρει ο αδικοχαμένος Βρετανός ιστορικός Τόνι Τζαντ στο βιβλίο του «Postwar: A History of Europe Since 1945». Ευτυχώς, πάντως, ο κ. Μπαρόζο δεν έμαθε πως τότε οι Αμερικάνοι μοίραζαν και μουλάρια γιατί υπήρχε κίνδυνος να γεμίσουν τα πάρκιν της Αθήνας με τα συμπαθή τετράποδα.

    Στις Βρυξέλλες γνωρίζουν, επίσης, πως όταν ο Τζ. Μάρσαλ επέστρεψε, στις 28 Απριλίου του 1947 στις ΗΠΑ, από μια συνάντηση με τους υπουργούς Εξωτερικών των συμμάχων στη Μόσχα, είχε πλέον καταλάβει πως τα δάνεια δεν θα έσωζαν την οικονομία της Γηραιάς Ηπείρου που βυθίζονταν. Και το Σχέδιο που ο ίδιος εξήγγειλε σε εκείνη τη διάσημη ομιλία του στις 5 Ιουνίου 1947, κατά την τελετή αποφοίτησης στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, ήταν πραγματικά μοναδικό.

    Ο Τζ. Μάρσαλ είχε καταλάβει πως τα δάνεια, που παρουσιάζει σήμερα ως βοήθεια ο κ. Μπαρόζο, δεν θα έλυναν το πρόβλημα της Ευρώπης η οποία είχε περάσει έναν από τους πλέον δύσκολους χειμώνες με τις τοπικές οικονομίες να βυθίζονται συνεχώς. Οι επιπτώσεις από τη διακοπή της αμερικανικής χρηματοδότησης και η συνεχής αύξηση του δανεισμού είχαν οδηγήσει τον Τζ. Μ. Κέινς στην απόφαση να γράψει μια έκθεση προς το βρετανικό υπουργικό συμβούλιο τον Αύγουστο του 1945 και να προειδοποιεί με «οικονομική Δουνκέρνη». Τα δάνεια δεν ήταν λύση για την ανάπτυξη της Ευρώπης, όπως διαπίστωσαν τότε οι ΗΠΑ που μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ έριξαν φρέσκο χρήμα για τη στήριξη της οικονομίας. Ούτε και τώρα φαίνεται πως είναι, αλλά θα χρειαστεί χρόνος μέχρι να το καταλάβει ο κ. Μπαρόζο.

Δημοσιεύθηκε σήμερα στη "δημοκρατία"

​Σοβαρά ερωτηματικά προκαλεί η ανάθεση δύο συμβάσεων του ΟΠΑΠ σε εταιρείες που ελέγχει ο τηλεοπτικός παραγωγός Διονύσης Παναγιωτάκης, στενός φίλος και συνεργάτης του Ευαγγ. Βενιζέλου, λίγες ημέρες πριν ο τελευταίος εγκαταλείψει το υπουργείο Οικονομικών. Δύο εταιρείες του κ. Παναγιωτάκη, συζύγου της ηθοποιού Ελένης Κούρκουλα και φερόμενου ως «οπλαρχηγού» του κ. Βενιζέλου στο ΠΑΣΟΚ, υπέγραψαν στις αρχές Φεβρουαρίου και μέσα σε τέσσερις ημέρες δύο συμβάσεις, ύψους 1.200.000 ευρώ, με τον ΟΠΑΠ. Λίγες εβδομάδες μετά, ο Διον. Παναγιωτάκης εμφανίζεται ως μετέχων στο στενό επιτελικό προεκλογικό σχήμα του Ευαγγ. Βενιζέλου. Είναι ο άνθρωπος που έχει αναλάβει όλες τις προεκλογικές τηλεοπτικές παραγωγές και του πιστώνεται η ιδέα της αίθουσας συνεντεύξεων του 5ου ορόφου στην οποία υπάρχει ο λευκός τοίχος με την πράσινη οριζόντια γραμμή και τη λέξη «Αρχίζουμε».

​Ολα δείχνουν πως ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ άρχισε με αναθέσεις και μάλιστα στο ζεύγος Παναγιωτάκη – Κούρκουλα με τους οποίους εμφανίζεται συχνά στο εστιατόριο «Μύλος» του Χίλτον. Μάλιστα, ο ΟΠΑΠ όχι μόνο υπογράφει συμβάσεις παραμονές των εκλογών με τον επίσημο σκηνοθέτη / παραγωγό του ΠΑΣΟΚ, αλλά δίνει και προκαταβολές σε εταιρείες που λίγες ημέρες νωρίτερα δεν είχαν καμία σχέση με το αντικείμενο της σύμβασης!

​Ας πάρουμε, όμως την ιστορία από την αρχή: Ο Διον. Παναγιωτάκης και ο αδελφός του Βασίλης ασχολούνται εδώ και χρόνια με τις τηλεοπτικές παραγωγές μέσω της γνωστής εταιρείαςPLD Productions (η οποία μετονομάστηκε πρόσφατα σε Vision Plus ΑΕ) και της συγγενούς εταιρείας PLD Plus. Περιλαμβάνονται, επίσης, στους μετόχους του τηλεοπτικού καναλιού TRT της Θεσσαλίας.  Η οικογένεια Παναγιωτάκη είχε δημιουργήσει το 1985 και μια ξενοδοχειακή εταιρεία ονόματι BEL SOL.

​Η BEL SOL έχει δημοσιεύσει σε επτά χρόνια λειτουργίας μόνο έναν ισολογισμό (!) για το 2007 στον οποίο εμφάνισε έσοδα μόλις 7.031 ευρώ. Ξαφνικά στα τέλη Ιανουαρίου η BEL SOLξυπνά από τον πολυετή λήθαργο και προχωρά σε αλλαγή καταστατικού έτσι ώστε εκτός από τα ξενοδοχεία να ασχολείται και με την «κατασκευή, επεξεργασία και παραγωγή οπτικοακουστικών προγραμμάτων για ραδιοτηλεοπτικούς, κινηματογραφικούς, διαφημιστικούς ή άλλους Οργανισμούς, Δημοσίου ή Ιδιωτικού Δικαίου, οι ενέργειες για την προμήθεια όλων των απαραίτητων μέσων παραγωγής». Και, ω του θαύματος, λίγες ημέρες μετά η BEL SOL του κ. Παναγιωτάκη υπογράφει διετή σύμβαση, 700.000 ευρώ, με τον ΟΠΑΠ για τα τηλεοπτικά δικαιώματα που αφορούν σε «δευτεροκλασσάτα» πρωταθλήματα όπως Βελγίου, Ολλανδίας, Ελβετίας, Δανίας, Ρωσίας και τις διοργανώσεις Κυπέλλου Ολλανδίας, Σκωτίας και Ουκρανίας.

​Στη σύμβαση, ο ΟΠΑΠ δεν αναφέρει τι θα κάνει με τα δικαιώματα που αγοράζει (που θα προβάλλονται οι αγώνες, δηλαδή). Αναφέρεται, όμως, πως η μέχρι πρόσφατα ξενοδοχειακή εταιρεία του Διον. Παναγιωτάκη θα λάβει προκαταβολή 30% επί του ποσού της σύμβασης. Ολα δείχνουν πως ο κοσμικός παραγωγός / σκηνοθέτης και φίλος του Ευαγγ. Βενιζέλου έχει έναν λόγο παραπάνω να στηρίζει μέχρις εσχάτως τον προεκλογικό αγώνα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Δημοσιεύθηκε σήμερα στη "Δημοκρατία"

The furor over ‘Coca-Colonisation’ had its light side (there were rumours that the company planned to attach its logo, in neon, to the Eiffel Tower . . . ), but the sentiments underlying it were serious."

​Οι συνήθεις τυμπανοκρουσίες της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου για τις σχέσεις με τον αραβικό κόσμο και οι υποσχέσεις για βροχή από «πετροδόλαρα» ήταν αντίστοιχες των δισεκατομμυρίων που περίμεναν οι οπαδοί του Ανδρ. Παπανδρέου στη δεκαετία του '80. Ξεκίνησαν, μάλιστα από το 2009, λίγες ημέρες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον άνθρωπο που οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία.

​Γι' αυτό και λίγοι πήραν στα σοβαρά τη «φούσκα» των τεράστιων επενδύσεων που υποτίθεται πως θα πραγματοποιούσε το Κατάρ, παρά τις κινηματογραφικές σκηνές από την δήθεν τεράστια συμφωνία που υπέγραψε ο Γ. Παπανδρέου το Σεπτέμβριο του 2010 στη Νέα Υόρκη, τα ταξίδια υπουργών όπως ο Χ. Παμπούκης στη Ντόχα και τις δηλώσεις του τύπου «είναι κανονισμένο». Οσα συνέβησαν τα τελευταία 2,5 χρόνια δικαιώνουν όσους υποστηρίζουν πως αν η κυβέρνηση είχε ασχοληθεί με την ουσιαστική προετοιμασία των ιδιωτικοποιήσεων και όχι με τα πανηγύρια στις αραβικές πρωτεύουσες, τώρα θα είχαμε και κάποιες επενδύσεις, ενδεχομένως και από το Κατάρ.

​Τώρα όλοι ελπίζουν πως το εμιράτο θα ενδιαφερθεί για την απόκτηση της ΔΕΠΑ για να δικαιωθούν, επιτέλους, όσοι δηλώνουν πως μοχθούν για την προσέλκυση αραβικών κεφαλαίων. Το ενδιαφέρον μπορεί να μην μετατραπεί σε τελική προσφορά, αλλά τουλάχιστον θα πανηγυρίσουμε για μερικές ημέρες. Πάντως, οι Αραβες δε συνηθίζουν να πραγματοποιούν επενδύσεις μέσω διαγωνισμών. Δεν είναι τυχαίο πως μέχρι πριν από ένα χρόνο ο (παραιτηθείς στη συνέχεια) Χ. Παμπούκης δήλωνε πως η επένδυση του Κατάρ στο Ελληνικό θα πραγματοποιηθεί μέσω διακρατικής συμφωνίας. Μετά τον ειδοποίησαν πως - παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης Παπανδρέου – η Ελλάδα παραμένει στην Ευρώπη... Και στην Ευρώπη η κρατική περιουσία αξιοποιείται με δημόσιους διαγωνισμούς, με ελάχιστες εξαιρέσεις.

​Ο Σεϊχης Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θάνι, του πλουσίου σε φυσικό αέριο εμιράτου, συχνός επισκέπτης της χώρας μας είδε, πάντως, καλόπιστα το ενδιαφέρον της κυβέρνησης για προσέλκυση ξένων επενδυτών. Χρειάστηκαν, όμως, ελάχιστοι μήνες για να διαπιστώσει πως ακριβώς εννοούν τις επενδύσεις όσοι χειρίζονται τις τύχες της χώρας. Αλλά και ο Σεϊχης έχει τη φήμη του σκληρού διαπραγματευτή που επενδύει μόνο εκεί που βλέπει σίγουρες και γρήγορες αποδόσεις. Μια γεύση από τη στρατηγική της Qatar Investment Authority (QIA), που διαχειρίζεται 85 δισ. δολάρια από τον πλούτο του εμιράτου, πήρε ο Κύπριος πρόεδρος Δημ. Χριστόφιας: Εδώ και τρία χρόνια έχει συμφωνήσει επένδυση του Κατάρ σε ακίνητο στη Λευκωσία, αλλά ακόμα περιμένει.

​Λίγες εβδομάδες μετά την πανηγυρική συμφωνία Γ. Παπανδρέου – Αλ Θάνι στη Νέα Υόρκη, η οποία υποτίθεται δέσμευε το Κατάρ για επενδύσεις 5,5 δισ. δολαρίων στην Ελλάδα, ήρθε το ναυάγιο του σχεδίου για κατασκευή τερματικού σταθμού φυσικού αερίου και μονάδας ηλεκτροπαραγωγής στον Αστακό. Τότε οι πολίτες διαπίστωσαν εμβρόντητοι πως στην πολυδιαφημισμένη επένδυση είχαν εμπλακεί διάφοροι άγνωστοι και αγνώστων προθέσεων. Είχαν την εντύπωση πως με την πολιτική κάλυψη της οικογένειας Παπανδρέου μπορούν να συνδιαλλαγούν με το Κατάρ. Διαπίστωσαν πως ο Σεϊχης επενδύει ενίοτε για πολιτικούς σκοπούς, αλλά μόνο αν βλέπει κέρδος. Αντί να σιωπούν, στην κυβέρνηση είχαν βγάλει τον τότε υπουργό Επικρατείας Χ. Παμπούκη που κατακεραύνωσε το Κατάρ επειδή δήθεν απέσυρε την τελευταία στιγμή το ενδιαφέρον του. Η πραγματικότητα είναι πως το εμιράτο παζάρεψε την τιμή στην οποία θα πωλούσε το φυσικό αέριο και όταν δεν πέτυχε το κατάλληλο τίμημα αποσύρθηκε ευγενικά.

​Σχεδόν ένα χρόνο μετά την αποτυχία του Αστακού η κυβέρνηση Παπανδρέου βρήκε μια άλλη αφορμή για φιέστα στο Μέγαρο Μαξίμου, έστω και αν αφορούσε μια καθαρά ιδιωτική επένδυση. Ομως, λίγες ημέρες μετά τη φιέστα είχαμε ένα ακόμα ναυάγιο των επενδυτικών φιλοδοξιών του Κατάρ στην Ελλάδα. Η European Goldfields, που κατείχε τα μεταλλεία Κασσάνδρας στη Χαλκιδική αναζητούσε κεφάλαια για τη χρηματοδότηση της εξόρυξης και ήλθε σε συμφωνία με το Κατάρ. Μεγαλύτερος μέτοχος της European Goldfields ήταν ο κατασκευαστικός όμιλος ΕΛΛΑΚΤΩΡ ο οποίος είχε αποκτήσει την άδεια έναντι μόλις 11.000.000 ευρώ προ δεκαετίας. Κατά τη διάρκεια συνάντησης του Γ. Παπανδρέου με τον Σεϊχη Αλ Θάνι στη Γαλλία συμφωνήθηκε να πέσουν οι υπογραφές στο Μαξίμου όπως και συνέβη στις αρχές Οκτωβρίου 2011. Η ιδιωτική συμφωνία πανηγυρίστηκε δεόντως, μολονότι ουδεμία εμπλοκή είχαν τα κυβερνητικά στελέχη που πηγαινοέρχονταν στο Κατάρ. Λίγες ημέρες μετά ο Σεϊχης έμαθε πως ηEuropean Goldfields συμφώνησε να πωληθεί στην καναδική Eldorado Gold με αποτέλεσμα να τιναχθούν στον αέρα τα σχέδια του Κατάρ για το χρυσό της Χαλκιδικής. Εσχάτως λέγεται πως δε μιλάει με τα καλύτερα λόγια για την Ελλάδα και τους παρολίγο συνεταίρους του.

​Οσο για το σήριαλ με το Ελληνικό, είμαστε μακριά από την εποχή που το Κατάρ εμφανίζονταν έτοιμο να μας δώσει 5 δισ. στο χέρι! Τώρα οι άνθρωποι του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων λένε πως «ουδέποτε απέσυρε το ενδιαφέρον του», αλλά και πως δεν ήθελαν να έχουν πολλά πάρε – δώσε με το εμιράτο για να μην αποτρέψουν άλλους επενδυτές. Οταν χάσαμε τον κ. Παμπούκη, μπήκε στο κάδρο της Ελληνο-καταριανής φιλίας ο αντιπρόεδρος Θ. Πάγκαλος ο οποίος πετάχθηκε προ ημέρων μέχρι τη Ντόχα. «Κατόπιν ενεργειών του» ενδεχομένως κάποια στιγμή θα γίνει και καμια επένδυση...

    Ενας από τους πρώτους πονοκεφάλους της επόμενης κυβέρνησης θα είναι η πλήρης κατάρρευση του ασφαλιστικού της ΔΕΗ, ταυτόχρονα με την οικονομική δυσπραγία του πρώην μονοπωλίου στην ηλεκτρική ενέργεια. Σε λίγες εβδομάδες, η διοίκηση της ΓΕΝΟΠ θα ετοιμάζεται να κατεβάσει τους διακόπτες επικαλούμενη την αδυναμία του κρατικού προϋπολογισμού για κάλυψη των συνταξιούχων, όπως προβλέπει ο απίστευτος νόμος που ψήφισε το 1999 ο σημερινός αρχηγός του ΠΑΣΟΚ Ευαγγ. Βενιζέλος. Μπορεί τα πολιτικά κόμματα να μην το έχουν καταλάβει, αλλά ο Ν. Φωτόπουλος προετοιμάζει το έδαφος.

    Με προσφυγή στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ), που αποκάλυψε προ ημερών η «δημοκρατία», η ΓΕΝΟΠ και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συνταξιούχων (ΠΟΣ) ΔΕΗ ζητούν επιπλέον περί τα 525.000.000 ευρώ για το 2010 και το 2011 από τον κρατικό προϋπολογισμό. Και αν δεν τα δώσει ο προϋπολογισμός, θεωρούν πως πρέπει να τα δώσει η ΔΕΗ με μείωση του μετοχικού της κεφαλαίου! Μάλιστα προσέφυγαν στη ΡΑΕ και ζητούν την παρέμβαση της ρυθμιστικής αρχής. Οπως υποστηρίζουν στην προσφυγή, επειδή η ΔΕΗ δε μειώνει το μετοχικό της κεφάλαιο για να τους δώσει το μισό δισ. ευρώ, παραβιάζει τους κανόνες του ανταγωνισμού καθώς εμφανίζεται να «κατέχει περιουσία που δεν της ανήκει»!

    Μαθαίνουμε πως η ΡΑΕ έστειλε κατεπείγουσα επιστολή στις δύο οργανώσεις και στη διοίκηση της ΔΕΗ με την οποία τους καλεί σε ακρόαση στις 9 Απριλίου προκειμένου να διαπιστωθεί αν ισχύουν οι καταγγελίες των εργαζομένων και των συνταξιούχων, που επικαλούνται το νόμο 2773/1999 και συγκεκριμένα τη «Συμφωνία ΓΕΝΟΠ με υπουργό Ανάπτυξης» (σ.σ. τον κ. Βενιζέλο) που περιλαμβάνεται στο άρθρο 34.

    Χωρίς καμία διάθεση για αντιπαράθεση με τους εργαζομένους και τους συνταξιούχους της ΔΕΗ, ας δούμε πόσο κόστισε στον κρατικό προϋπολογισμό η κάλυψη του ασφαλιστικού τους ταμείου. Δείτε τα νούμερα και συγκρίνετε με την τύχη των υπολοίπων συνταξιούχων ή ακόμα και μισθωτών προκειμένου να καταλάβετε τι έχει να αντιμετωπίσει η επόμενη κυβέρνηση και την υποκρισία με την οποία έγιναν οι περικοπές συντάξεων την τελευταία διετία. Από την προσφυγή της ΓΕΝΟΠ στη ΡΑΕ μαθαίνουμε πως το ελληνικό δημόσιο κατέβαλλε 1,23 δισ. ευρώ τη διετία 2010 – 2011 στο ταμείο ασφάλισης της ΔΕΗ και συγκεκριμένα 604.000.000 για το 2010 και 630.000.000 για το 2011. Παραταύτα, η ΓΕΝΟΠ και οι συνταξιούχοι θεωρούν πως απαιτούνται άλλα 525.000.000 για «καταβολή κυρίων και επικουρικών συντάξεων, εφάπαξ βοηθήματος και λοιπών παροχών πρόνοιας»! Δηλαδή για δύο χρόνια, το δημόσιο επιβαρύνεται για το συνταξιοδοτικό ταμείο ΜΙΑΣ κρατικής εταιρείας με περίπου 1,8 δισ. ευρώ!

    «Τα έχουμε πληρώσει» έλεγε ένας συνταξιούχος της ΔΕΗ που μου εξηγούσε πως έπαιρνε περί τα 2.800 ευρώ το μήνα και τώρα του τα έκοψαν στα 2.500 ευρώ. Οταν του θύμισα πως μια νοσοκόμα παίρνει σήμερα περί τα 850 ευρώ και μια γιατρός στον Ευαγγελισμό περί τα 1.300 ευρώ μου επανέλαβε πως «τα έχει πληρώσει». Η σκληρή πραγματικότητα είναι πως οι τρύπες στο συγκεκριμένο ασφαλιστικό ταμείο, το οποίο απορροφά κατά μέσο όρο μισό δισεκατομμύριο ετησίως από τον προϋπολογισμό, είναι τόσο μεγάλες που δύσκολα θα παραμείνουν οι συντάξεις σ' αυτό το επίπεδο. Και ας απειλεί με τους διακόπτες ο κ. Φωτόπουλος. Αλλά η απερχόμενη κυβέρνηση δεν νοιάζεται. Οι επόμενοι θα κληθούν να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.

    Ως πλασιέ περιφέρονται τους τελευταίους μήνες τα στελέχη του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ) και με πρωτοβουλίες που προκαλούν ερωτηματικά προσπαθούν να δείξουν στους πολιτικούς τους προϊστάμενους πως «κάτι κάνουν». Ούτως ή άλλως σοβαρός πολιτικός σχεδιασμός για τις ιδιωτικοποιήσεις δεν υπήρξε: η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου είχε φτάσει μέχρι του σημείου να εξαγγέλει υποκριτικά πως θα περάσει ρύθμιση – στο Σύνταγμα! - ώστε να μην πωληθεί ούτε σπιθαμή ελληνικής γής, την ίδια ώρα που επέτρεπε την εκμετάλλευση της κρατικής περιουσίας από αετονύχηδες που εισπράττουν, χωρίς να αποδίδουν ούτε ευρώ στο δημόσιο. Η κυβέρνηση Λ. Παπαδήμου ασχολήθηκε τώρα τελευταία με τις ιδιωτικοποιήσεις, με τον διευθύνοντα σύμβουλο του ΤΑΙΠΕΔ Κ. Μητρόπουλο να προσπαθεί να δημιουργήσει τετελεσμένα.

    Ακόμα και στελέχη της αγοράς επισημαίνουν πως η διοίκηση Μητρόπουλου εκμεταλλεύεται την απουσία πολιτικού σχεδίου για να εμφανιστεί «επιτυχημένη» σε βάρος των μελλοντικών εσόδων του δημοσίου. Αναφέρουν ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τον ΟΠΑΠ ο οποίος πωλείται σε όποιον δώσει τα περισσότερα, χωρίς να αναφέρεται μια σημαντική λεπτομέρεια την οποία ευτυχώς έχει εντοπίσει η Νέα Δημοκρατία: Ο ΟΠΑΠ πρέπει να πωληθεί σε επενδυτή που ξέρει να τον λειτουργήσει αποδοτικά και κερδοφόρα ώστε το δημόσιο να συνεχίσει να εισπράττει σημαντικά έσοδα (π.χ. από φόρους). Δεν πρέπει να πωληθεί σε κάποιο ξένο fund το οποίο θα τον τεμαχίσει ή θα τον απαξιώσει αφού κερδοσκοπήσει στο χρηματιστήριο.

    Μήπως δηλαδή πρέπει να προβλέπεται στο διαγωνισμό πως ο νέος ιδιοκτήτης του ΟΠΑΠ οφείλει να είναι γνώστης ή να συνεργαστεί με γνώστη της αγοράς τυχερών παιχνιδιών ώστε να εξασφαλιστεί και το δημόσιο πως θα έχει λαμβάνειν; Αν το δημόσιο εισπράττει σήμερα από ετήσια μερίσματα περί τα 200.000.000 ευρώ πρέπει να προβλέπεται στη διακήρυξη πως θα συνεχίσει να έχει έσοδα μετά την ιδιωτικοποίηση.

    Το κριτήριο της εξασφάλισης μελλοντικών εσόδων για το δημόσιο μπορεί να εφαρμοστεί και σε πλήθος άλλων οργανισμών που ετοιμάζεται να ξεπουλήσει ο κ. Μητρόπουλος στον οποιοδήποτε πληροί τα τυπικά χαρακτηριστικά και προσφέρει τα περισσότερα. Με άλλα λόγια, δεν θέλουμε ως χώρα απλώς να ξεφορτωθούμε περιουσιακά στοιχεία. Θέλουμε να έρθουν «παίκτες» που θα προσφέρουν τεχνογνωσία στη χώρα, θα ενισχύσουν τους οργανισμούς που αγοράζουν ώστε να επωφεληθεί ουσιαστικά και σε βάθος χρόνου η ελληνική οικονομία.

    Το μόνο που ενδιαφέρει τη διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ είναι να δείξει πως «υπάρχει κίνηση» γύρω από τους διαγωνισμούς που προωθεί. Γι' αυτό και ο καθένας μπορεί να πάρει δωρεάν τα πρόχειρα τεύχη δημοπράτησης και να εκδηλώσει προκαταρκτικό ενδιαφέρον. Ούτως ή άλλως από την εκδήλωση του προκαταρκτικού ενδιαφέροντος μέχρι την υποβολή πραγματικών προσφορών μεσολαβούν κάτι μήνες και τα τεύχη του διαγωνισμού ξαναγράφονται... Γι' αυτό και εμφανίστηκαν να ζητούν τη συνδρομή των Τούρκων για τη ΔΕΠΑ όταν θεωρείται στρατηγικό λάθος η πώληση του ελληνικού δικτύου φυσικού αερίου στη γείτονα που, μαζί με τη Ρωσία, θέλει να μονοπωλήσει τη μεταφορά αερίου στην Ευρώπη.

    Μπορεί να μην το κατανοούν στο ΤΑΙΠΕΔ, αλλά τα περιουσιακά στοιχεία που πωλεί η Ελλάδα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως εργαλεία στο πολιτικό παιχνίδι που βρίσκεται αυτή την περίοδο σε εξέλιξη στην Ευρώπη. Ας το έχουν στο μυαλό τους για να μην χάνουν το χρόνο τους σε άσκοπα ραντεβού στα πολυτελή ξενοδοχεία ανά τον κόσμο.

 

Αυτά έγραφα την προηγούμενη Παρασκευή στη "δημοκρατία". Ενα σημερινό ρεπορτάζ του Reuters δείχνει πως και το αντικειμενικό πρακτορείο ειδήσεων έχει τις ίδιες ανησυχίες.